Í upphafi myndarinnar er vitnað til Gandhis sem sagði þrjú möguleg svör vera við ranglæti:
(1) Að berjast.
(2) Að lúta því.
(3) Að streitast gegn því án ofbeldis.
Þriðja svarið er leiðin sem íbúar Tíbet hafa farið.
Sögumaðurinn, ung kona frá Tíbet sem er fædd í flóttamannabúðum á Indlandi og býr í Kanada, leiðir okkur svo í gegnum landið og kynnumst við þannig fólkinu sem þar býr. Rauði þráðurinn í myndinni er myndband sem hún sýnir mörgum hópum fólks. Myndbandið, sem er 5 mínútur á lengd, geymir skilaboð til íbúa Tíbet frá Dalai Lama, trúarleiðtoga þeirra. Hann er í útlegð á Indlandi og hefur aldrei stigið fæti á tíbetska grund frá því að hann flúði undan kínverska hernum þegar hann réðist inn í landið árið 1959.
Í myndbandinu leggur hann áherslu á að íbúar Tíbet missi ekki vonina, að þeir haldi áfram sinni ofbeldislausu andspyrnu. Hann leggur áherslu á friðarboðskap og vill greinilega blása þeim í brjóst hugrekki og eldmóð. Skilaboðin hafa mikil áhrif á þá sem þau sjá, margir virka hrærðir og láta ýmsir í ljós þá miklu von sem fólk virðist binda við Dalai Lama og mögulega heimkomu hans til Tíbet. Sumir tjá skoðanir sínar, en aðrir ekki - enda hafa þeir ekki allir alist upp við slíkt.
Eitt sjónarmið sem heyrist oft í myndinni er það að Tíbet verði því aðeins frjálst land á nýjan leik að Dalai Lama snúi þangað aftur. Ekki er þó hægt að segja að neinn sé fullviss um það enda aðeins von sem margir halda í.
Í myndinni fæst einnig heilmikil innsýn í menningu Tíbetbúa og trúarlíf þeirra. Bænaflögg eru áberandi og við verðum vitni að ólíkum bænastundum. Munkar og nunnur eru meðal þeirra sem koma fram í myndinni og talað er um þau sem andlega og vitsmunalega leiðtoga þjóðarinnar.
Á einum tímapunkti í myndini nefnir sögumaðurinn Kalsang Dolma þá skoðun sumra Tíbeta að landið þeirra hafi glatast af því að fólkið bað ekki nóg. Hún veltir hins vegar upp andstæðri skoðun, hvort það geti verið að landið hafa glatast einmitt af því að fólkið bað um of en lét annað sitja á hakanum. Afstaða Dalai Lama er í öllu falli ljós: "Non-violent struggle" er sú leið sem ber að fara, að glata aldrei samúð eða meðaumkun með andstæðingi sínum, að leita alltaf að lausnum sem eru gagnlegar fyrir alla aðila sem tengjast hverju máli, þ.e. séu "mutually beneficial" eins og hann orðar það.
Það er ómögulegt að horfa á svona mynd og finna ekki til með fólkinu sem hún fjallar um. Ég held líka að það hljóti að vera markmið þeirra sem gera heimildamyndina að vekja fólk til meðvitundar um ástandið í Tíbet og hvetja til aðgerða. Fyrra markmiðið hefur náðst, um það þarf ekki að deila, og tíminn leiðir svo í ljós hvað verður með síðara markmiðið.
