Kristnir menn trúa því að eilíf örlög allra manna séu í hendi Guðs. Kærleiki hans birtist í persónu Jesú Krists sem leiði manninn til samfélags við sig, en í því sé hjálpræðið einmitt fólgið.
Kristnir menn eru hins vegar ekki alveg á einu máli um hvert hlutskipti dauðra er nákvæmlega fram að upprisunni. Ýmsir ritningartextar gefa til kynna að hinir dauðu viti ekkert (Pd 9:5, 10) og sagt er að hinn látni sofi (Mt 9:24, Jh 11:11) en það hafa trúarhópar á borð við Sjöunda dags aðventista túlkað svo að hinir dauðu viti ekkert af sér fyrr en við upprisuna. Undir þetta hafa einnig margir guðfræðingar tekið, m.a. ýmsir lútherskir. Aðrir ritningartextar hafa hins vegar verið nefndir því til staðfestingar að hinir dauðu geti gert sér grein fyrir aðstæðum sínum eins og ríki maðurinn sem glataðist í dæmisögu Jesú Krists. (Lk 16:19-31.) Auk þess hafi Jesús sagt við annan ræningjann, sem krossfestur var með honum, að þeir yrðu báðir í paradís á þeim sama degi. (Lk 23:43.) Margir guðfræðingar, þar á meðal lútherskir, líta því svo á að hinir dauðu geti vel gert sér grein fyrir ástandi sínu. Enn aðrir telja það hins vegar litlu máli skipta hvernig beri að túlka þessa ritningartexta hvað þetta varðar því að þetta sé allt saman hvort sem er í hendi Guðs.
Það er þó sammerkt með þessum ritningartextum í Biblíunni að þeir gera ekki ráð fyrir samskiptum milli lifandi og látinna og bannað þau jafnvel. Ríka manninum er bannað að hafa samband við bræður sína sem enn eru á lífi (Lk 16:27-31) og varað er sérstaklega við því að nokkur „leiti frétta af framliðnum“ (V Mós. 18:10-11). Ástæðan er einkum sú eingyðistrú sem boðuð er í Biblíunni. Manninum ber að rækja samfélag sitt við Guð einan í stað framandi anda sem ekki er unnt að treysta, en samskipti við andaheiminn er einatt líkt við framhjáhald frá Guði (III Mós. 20:6).
Efnistök kvikmyndarinnar Voices from Beyond eru því á skjön við þá heimsmynd, sem dregin er upp í Biblíunni, en áhugavert er engu að síður að skoða með hvaða hætti afdrif látinna birtist þar.
Við kistulagninguna er Sálmur 23 fluttur í heild sem bæn en á meðan er aðdráttarlinsunni beint að syrgjendunum einum af öðrum með hefðbundnum hætti ítalskra kvikmyndatökumanna og taktföst tónlist flutt með til að vekja spennu og dulúð. Sálmurinn virkar í raun eins og andstæða alls þess sem á sér stað í myndinni. Sál hins látna er hjálparvana og sárkvalin yfir óréttlætinu og vill allt til þess vinna að hinn seki fái makleg málagjöld en í sálminum kemur fram að hinn trúaði óttist ekkert illt þótt hann fari um dauðans skuggadal (eins og það er orðað í enskunni) því að Drottinn sé hjá honum. Og í stað grænna grunda þar sem hinn trúaði fær að hvílast rotnar lík hans aðeins í gröfinni en rotnunarferlið er sýnt með reglulegu millibili í gegnum alla myndina. Versið „Þú býr mér borð frammi fyrir fjendum mínum“ fær aukið vægi þar sem syrgjendurnir eru sýndir þungir á brún eins og þeir hafi flestir verið í nöp við hinn látna og gætu vel hafa átt sök á dauða hans. Gæfa og náð hafa ekki fylgt hinum guðlausa auðkýfingi, sem var að lokum myrtur og er bundinn við gröf sína sem glötuð sál án Guðs, en hann kvartar sérstaklega undan öllum orðaflauminum strax að sálminum loknum og segist ekki skilja hvers vegna enginn skuli vilja leiða sannleikann í ljós.
Þó svo að Sálmur 23 sé notaður í þessari mynd með nokkuð hefðbundnum hætti, þ.e. bæn við kistulagningu, þá er samt unnið með hann með nokkuð athyglisverðum hætti, en hann er í raun andstæða þess sem á sér raunverulega stað. Þetta er ekki eina skiptið, sem Fulci notar sálminn við slíkt tækifæri, en í zombíumannætuhrollvekjunni City of the Living Dead (1980) kemur hann einnig við sögu við kistulagningu.
