Leikstóri kvikmyndarinnar, Stephen Hopkins, á frekar skrikkóttan ferlil að baki. Hann hefur leikstýrt drasli á borð við A Nightmare On Elm Street 5: The Dream Child (1989) og Lost in Space (1998) sem og hinni ágætu Under Suspicion (2000), sem verður að teljast í hróplegri mótsögn við allt sem hann hefur áður gert. Stephen Hopkins er ekki ókunnugur spennumyndum, eins og kvikmyndirnar Dangerous Game (1987), Judgment Night (1993), Blown Away (1994), The Ghost and the Darkness (1996) og sjónvarpsþættirnir 24 bera vott um en flestar þeirra eru í besta falli aðeins miðlungs góðar.
Höfundar handrits eru bræðurnir Jim og John Thomas, en þeir hafa skrifað öll sín handrit saman. Predator var þeirra fyrsta handrit, en þeir hafa einnig skrifað handrit kvikmyndanna Predator 2 (1990), Executive Decision (1996), Mission to Mars (2000) og Behind Enemy Lines (2001). Þá eru þeir höfundar sögunnar að baki hinnar misheppnuðu myndar Wild Wild West (1999).
Myndin líður fyrir slaka persónusköpun, hræðilegan ofleik og ofnotaðar klisjur. Það versta við myndina er vondu karlarnir, en þeir eru svo yfirgengilega vondir og sneiddir allri mennsku að þeir missa allan trúverðugleika og verða hjákátlegir fyrir vikið. Myndin fer þó batnandi þegar á líður, sérstaklega þegar slökustu leikararnir týna tölunni.
Eins og í fyrri myndinni eru tæknibrellurnar flottar en ennþá hafa þeir ekki séð að sér hvað sjón geimveranna varðar. Þótt þær eigi aðeins að geta séð hluti út frá hita þerra, greina þær samt kalda hluti sem heita eins og plastbyssu ungs stráks, sem geimveran sér sem rauða.
Til gamans má geta að í geimskipi geimveranna er að finna hauskúpu af skepnunni úr Alien myndunum og er það líklega til þess gert að heiðra fjórleikinn fræga. Reyndar eru fleiri tengsl við Alien-myndaröðina því leikarinn Bill Paxton lék einnig í Aliens (1986). Hann virðist vera dæmdur til að vera drepinn í myndum sem þessum, en honum er stútað af rándýrinu í þessari mynd og hefur áður verið drepinn af ófreskjunni í Aliens og af eyðandanum í The Termitator (1984).
