Eins og svo margar íranskar kvikmyndir byrjar þessi á orðunum „Í nafni Guðs“ til að árétta að hún sé gerð Guði til dýrðar.
Þegar fylgismenn trúarleiðtogans Seyyeds Ruhollahs Khomeinis (1900-1989), jafnan titlaður Ayatollah, steypa íranska keisaranum af stóli í janúar 1979 er hin 19 ára gamla Fereshteh, aðalsöguhetja myndarinnar og síðar eiginkona dómarans, sannfærður kommúnisti sem berst fyrir félagslegu réttlæti og frelsi kynsystra sinna, en sjálf hafði hún alist upp í mikilli fátækt og er aðeins nýflutt til ættingja sinna í höfuðborginni til að hefja þar háskólanám. Fylgið við kommúnismann er skýrt með því að sýna bág kjör fjölskyldunnar í heimabænum þar sem foreldrarnir þurfa að sofa á gólfinu með miklum fjölda barna sinna.
Á veggspjöldum Fereshtehs og vinkvennanna má sjá myndir af Che Guevara og öðrum þekktum kommúnistaleiðtogum og uppsker ein þeirra aðfinnslur frá flokksforystunni þegar hún verður uppvís að því að hafa bætt þar við mynd af Gary Cooper, uppáhalds bandaríska leikaranum sínum, í herberginu sínu. Kröfurnar um árangur í boðunarstarfinu fyrir kommúnistaflokkinn er miklar og hika meðlimirnir ekki við að ljúga til að ná sínu fram, t.d. með því að fá lögregluna til að keyra sig á sjúkrahús á þeirri forsendu að þar bíði sjúkur ættingi meðan raunverulegi tilgangurinn reynist sá að dreifa þar ólöglegum kommúnískum áróðursbæklingum. Vinkonurnar innan flokksins eru margar ósáttar við þá einhæfu ímynd sem flokkurinn virðist vilja skapa þeim og kvarta þær undan því hversu auðveldlega sé hægt að þekkja þær úr af klæðaburðinum einum sem minni helst á fátæklinga. Allar þurfi þær óhjákvæmilega að bera slæður eftir byltinguna en flokkurinn krefjist þess að klæðaburðurinn sé eins látlaus og kostur er og að þær klæðist helst kínverskum maóskyrtum, hvorki faðri sig né máli og láti allar skemmtanir og tómstundir víkja fyrir flokksstarfinu.
Gagnrýnin á kommúnismann er beinskeytt en ekki er laust við að það hvarfli að áhorfandanum að henni sé allt eins beint gegn núverandi valdhöfum landsins. Segja má að gagnrýnin sé hvað hörðust þegar flokksfulltrúinn Nasrin, miðaldra kona sem er leiðtogi stúlknanna, er spurð hvað flokkurinn hafi að segja um ást karls og konu en hún segist ekkert um það vita og hvetur í staðinn til þess að forystan verði spurð um það bréfleiðis. Þegar svo svarið berst frá flokksforystunni þá er ástin sögð mikils virði en á byltingartímum sem þessum sé enginn tími fyrir hana.
Fereshteh tekur fyrst eftir rithöfundinum og tímaritaútgefandanum virta á kaffistofunni þar sem kommúnistasella hennar fundar jafnan og fær hún tækifæri til að ræða við hann þegar hann snýr sér óvænt að henni á minningarfundi um látinn vinsælan leikara. Þegar nokkrir herskáir múslimar elta hana síðar á röndum um götur borgarinnar eftir að hafa staðið hana að verki við að dreifa kommúnískum áróðursbæklingum gegn ráðamönnum vegna fyrirætlana þeirra um að loka háskólum landsins í nafni íslömsku byltingarinnar, leitar hún í ofboði skjóls í ólæstu húsi sem reynist í eigu rithöfundarins, en þar hefjast kynni þeirra fyrir alvöru. Á heimilinu hittir hún m.a. frú Pahlevan, rithöfund sem sat fimm ár í fangelsi á valdatíma keisarastjórnarinnar, en hún bendir henni kurteislega á að hún verði einnig að kynna sér sögu og menningu sinnar eigin þjóðar en ekki bara sögu Sovétríkjanna og annarra kommúnistaríkja.
Enda þótt rithöfundurinn sem Fereshteh verður ástfangin af hafi á yngri árum verið kommúnisti líka er hann orðinn afar vestrænn í háttum, keyrir um á dýrum Range Rover jeppa og vill senda hana í nám til Englands sem hann hefur miklar mætur á og vill helst sjálfur flytjast til. Fereshteh er sannfærð um að hann sé einhleypur og verður það henni því mikið áfall þegar hún kemst að því að hann er ekki aðeins kvæntur heldur eigi hann líka fullorðinn son sem sé í háskólanámi í Bandaríkjunum. Engu máli skiptir þótt hann hafi lengi sniðgengið bæði eiginkonu sína og son, hún vill ekki taka saman við kvæntan mann sem auk þess kemur ekki fram við hana af fullum heilindum, jafnvel þótt ljóst sé að hann sé afar ástfanginn af henni.
Miðaldra eiginkona rithöfundarins sem reynist vellauðug kemst brátt að sambandi hans við Fereshteh og hefur samband við hana til að fá hana til að snúa baki við honum. Eiginkonan greinir Fereshteh frá því að í raun sé hún nauðalík yngri systur hennar sem eiginmaðurinn hafði upphaflega verið ástfanginn af en sú var líka sannfærður kommúnisti og lést í misheppnaðri byltingartilraun árið 1953. Þar sem eiginkonan kennir í brjóst um Fereshteh, sem á í engin hús lengur að venda vegna tengsla sinna við kommúnistaflokkinn, býður hún henni bæði heimili og atvinnu gegn því að hún haldi sig fjærri eiginmanninum um ókomna tíð og samþykkir hún það. Fyrir vikið lokar Fereshteh sig að mestu af frá umheiminum með eiginkonunni og hjúkrar henni næstu árin enda heilsutæp.
Þegar sonurinn snýr svo aftur heim verða þau ástfangin og ganga í hjónaband en það er einmitt hann sem sendur er í myndarbyrjun til að hlýða á mál dauðadæmdu konunnar án þess að gera sér grein fyrir að ástkær eiginkona hans, faðir og móðursystir höfðu öll verið kommúnistar líka. Áður en hann leggur af stað ákveður Fereshteh því að skrifa honum bréfið til að hvetja hann til að auðsýna konunni sem dæmd hafði verið til dauða fyrir kommúnískar stjórnmálaskoðanir sínar bæði sanngirni og miskunnsemi en í því skyni gerir hún honum í fyrsta sinn grein fyrir bakgrunni sínum og ættingja hans.
Tveimur áratugum eftir að Fereshteh hafði snúið baki við rithöfundinum hittast þau óvænt á ný í erfidrykkju föðurs eins af gömlu vinkonum hennar úr flokknum og bendir hann henni þá á að hún hafi í raun aðeins kynnt sér eina hlið málsins, þ.e. sjónarmið ákærandans, eiginkonunnar. Sjálfur hafi hann hins vegar aldrei fengið tækifæri til að skýra sína hlið á málinu og nú sé það orðið of seint enda hafi það verið örlög þeirra að ná aldrei saman. Fereshteh bregður þegar hún áttar sig á þessu og viðurkennir að sjálfsagt hafi hún reynst þar slæmur dómari. Þau kveðjast hins vegar án þess að ræða málið frekar, en fyrir vikið fær áhorfandinn heldur ekki að heyra sjónarmið rithöfundarins.
Beinast liggur við að líta á helstu persónur myndarinnar sem persónugervinga stórs hluta íranskra landsmanna og þess þjóðfélagskerfis sem þeir búa við. Þannig má líta á Fereshteh, eiginkonu dómararans, sem persónugerving íranskra kvenna sem þurftu mikið til að draga sig í hlé á opinberum vettvangi eftir byltinguna, en hún lokar sig af og hjúkrar velgjörðarkonu sinni og móður verðandi eiginmanns síns vegna beiðni hennar og þess félagslega öryggis sem það veitir henni, en sjálf er hún eftirlýst af lögreglunni sem bíður við gamla heimilið hennar til að geta handtekið hana. Titill myndarinnar Huldi helmingurinn (á ensku The Hidden Half) vísar þannig bæði til hennar og allra þeirra írönsku kvenna sem lokaðar eru inni á heimilunum með einum eða öðrum hætti og fá ekki að tjá sig til jafns við karlmennina.
Segja má að auðuga eiginkonan og móðir dómarans standi fyrir hefðina sem eldri kynslóðirnar eru gjarnan svo fastheldnar á enda er það hún sem lokar Fereshteh af með sér frá umheiminum. Líklega stendur dómarinn, sonur tákngervings hefðarinnar, ennfremur fyrir réttarkerfið í Íran og þá karlmenn sem viðhalda því, en Fereshteh aðlagar sig ekki aðeins að því heldur tekur hún að elska fulltrúa þess, eignast börn með honum og fær hann smám saman til að auðsýna hinum seku sanngirni og miskunnsemi. Þetta þýðir samt ekki að hún sé sátt við ástand mála í landi sínu enda sýnir hún t.d. dagblöðum eiginmannsins engan áhuga og segir að ekkert þeirra tali sitt tungumál. Jafnframt kvartar hún undan því í bréfi sínu til hans að hún sem kona fái sjaldnast að segja hug sinn á opinberum vettvangi ólíkt honum sem njóti þeirra forréttinda að vera karlmaður. Því sé kominn tími til eftir sautján ára langt hjónaband að hún kynni sig fyrir honum eins og hún er í stað þess að haga sér sífellt eins og allir ætlist til af henni.
Loks er freistandi að líta á rithöfundinn sem persónugerving Vesturlanda eða a.m.k. þess hluta Írana sem hneigðust til þeirra og reyndu að festa lífsmáta þeirra í sessi meðal landsmanna sinna en var að lokum hafnað vegna ótrúmennsku, a.m.k. að mati byltingarmanna, eins og sést af því þegar Fereshteh ákveður að snúa við honum baki eftir að hafa komist að sannleikanum um fjölskylduhætti hans. En eins og rithöfundurinn bendir henni síðar á hlustaði hún í raun aldrei á sjónarmið hans og því má vera að hann hafi eftir allt saman haft sitthvað til síns máls.
Líklega talar Tahmineh Milani, leikstjóri myndarinnar og handritshöfundur, fyrir munni Fereshtehs þegar hún hvetur til sanngirni, miskunnsemi og fyrirgefningar til handa þeim sem urðu undir í byltingunni árið 1979. Raunar einkennist persónusköpun hennar öll af bjartsýni enda er víða sýnt hvernig hið góða er laðað fram í manninum, jafnvel þótt rithöfundurinn reynist ekki allur þar sem hann er séður, starfsemi kommúnista sé aðfinnsluverð í mörgum efnum og islamskir byltingarsinnar beiti andstæðinga sína margvíslegu ofbeldi þegar þeir reyna að kveða þá niður. Hjónaband Fereshtehs og dómarans einkennist af ástúð og gagnkvæmri virðingu og snertir bréf hennar augljóslega við honum áður en hann heldur til fundar við dauðadæmdu konuna í fangelsinu. Áhorfandinn fær reyndar aldrei að vita hvernig dómarinn tekur á máli hennar því að myndin endar um leið og hún tekur að gera grein fyrir máli sínu fyrir honum, en vonin er þó sannarlega þar til staðar enda er viðmót hans alúðlegt. Jafnframt er það athyglisvert að upphafsorð dauðadæmdu konunnar eru orðrétt þau sömu og hjá eiginkonunni í bréfinu þar sem hún greinir frá bágri æsku sinni en þannig renna þær í raun saman í eitt.
Þrátt fyrir þá jákvæðu mynd sem dregin er upp af dómaranum og eiginkonu hans í myndinni kemur það ekki alveg á óvart þótt ýmsir heittrúaðir byltingarsinnar meðal múslima hafi orðið ósáttir við myndina. Enda þótt kommúnistaflokkurinn sé gagnrýndur fyrir ýmislegt er samt alljákvæð mynd dregin upp af flestum félögum hans sem berjast gegn byltingarstjórninni en átökin milli stuðningsmanna þeirra beggja eru tíð og eru múslimarnir víða sýndir beita andstæðinga sína hörku. Myndin er því ekki síður gagnrýnin á fylgismenn byltingarstjórnar Khomeinis en kommúnistaflokkinn og nær gagnrýnin til hlutskiptis þegnanna allt fram til dagsins í dag eins og sjá má m.a. af konunni sem dæmd hefur verið til dauða fyrir stjórnmálaskoðanir sínar. Jafnframt er tekið fram að illa hafi farið fyrir flestum vinkonum Fereshtehs innan flokksins en leiðtoginn Nasrin var tekin af lífi, ein var dæmd í 10 ára fangelsi, önnur var leyst úr haldi eftir að hafa iðrast þar og sú þriðja fékk hæli í Þýzkalandi sem pólitískur flóttamaður.
Það er engin tilviljun að myndin skuli heita Huldi helmingurinn því að þannig er málum háttað með konurnar í Íran, helminginn af landsmönnum sem lítið fær að tjá sig. Engu að síður er stórkostlegt að listamenn á borð við Tahmineh Milani fái nú að tjá sig og gera grein fyrir sjónarmiðum sínum, jafnvel þótt þeim séu settar ýmsar skorður.
