Kvikmyndin „Þúsund friðarský á himni, ást, aldrei hættir þú að vera ást“ er undarleg ástarsaga. Í raun er þetta ástarsaga án ástar.
Helsti kostur þessarar ljóðrænu og undarlegu myndar er kvikmyndatakan og klippingin. Myndin er hæg, nánast dáleiðandi og minnir um margt á Happy Together (1997) og In the Mood for Love (2000) eftir Wong Kar-Wai. Myndin er tekin upp í svart/hvítu og er myndramminn stórkostlega upp byggður og fá dýpt og form að njóta sín vel. Lýsingin er einnig glæsileg og þjónar myndrammanum vel með því að draga fram andstæður ljóss og skugga. Ég var alveg sértaklega hrifinn af þeirri tækni að sýna hvernig tíminn líður með því að láta myndavélina líða fram hjá Gerardo, þannig að hann dettur út úr rammanum öðru megin en er síðan allt í einu kominn aftur inn í hann hinu megin á allt öðrum stað.
Leikstjóra myndarinnar, Julián Hernández, er frá Mexikó en honum hefur verið líkt við Ingmar Bergman og Wong Kar-Wai. Þetta er fyrsta mynd hans í fullri lengd en hún státar af lengsta titli kvikmyndar í Mexikó. Þegar þetta er skrifað hefur myndin verið tilnefnd til sjö Ariel verðlauna, helstu kvikmyndaverðlauna í Mexíkó, þar með talið fyrir leikstjórn, klippingu og handrit. Þá fékk hún nýlega bangsaverðlaunin í Berlín sem besta framlag samkynhneigðra.
„Þúsund friðarský á himni, ást, aldrei hættir þú að vera ást“ er heillandi og ljóðræn kvikmynd. Helsti galli hennar er þó sá að hún á það til að vera tilgerðaleg á stundum. Hún ætti þó að höfða til allra sem hafa áhuga á ljóðrænum myndum á borð við myndir eftir Tarkovsky, Bergman og Wong Kar-Wai.