Greining á trúar- og siðferðisstefjum:
Fangarnir, sem er heitið sakaruppgjöf gegn því að þeir endurheimti virkið úr höndum óvinanna, höfðu allir verið dæmdir til dauða fyrir nauðganir, þjófnaði og morð nema einn þeirra, þ.e. predikari (eða prestur) sem kallaður er trúarofstækismaður og sagður verstur þeirra allra, enda dæmdur til dauða fyrir að andmæla stríðsrekstrinum og hvetja til liðhlaups, náungakærleika og friðar. Allir eru fangarnir með snöruna um hálsinn þegar þeir fá tilboðið um sjálfsvígsleiðangurinn og þiggja þeir það allir umsvifalaust nema predikarinn sem svarar með tilvitnun í Sálm 23: „Drottinn er minn hirðir.“ Þegar honum er bent á að Drottinn hafi sömuleiðis sagt að sín sé hefndin (sbr. t.d. Rm 12:19), endurtekur hann samstundis að þetta hafi Drottinn einn sagt og boðar síðan öllum ranglátum dóm Guðs. Fyrir vikið telja herforingjar Norðurríkjanna friðarsinnann heittrúaða ótækan í leiðangurinn og hengja hann hið snarasta, en nauðgararnir, þjófarnir og morðingjarnir eru sendir af stað. Bölsýni spaghetti-vestranna er því sem fyrr alls ráðandi.
Í ljósi þess hversu mjög myndin sækir innblástur til stríðsmyndarinnar The Dirty Dozen kemur ekki á óvart að einn af föngunum skuli vera heittrúaður, en í frumgerðinni lék Telly Savalas trúarbrjálæðing sem veifaði Biblíunni í allar áttir og formælti umfram allt öllum konum. Megin munurinn á persónusköpun hans og predikarans í þessu tilfelli er hins vegar sá að sá síðar nefndi er sennilega sá eini með öllum mjalla í allri myndinni, enda tekinn af lífi fyrir vikið. Allar eru sögupersónurnar meira að minna slæmar og kemur m.a. í ljós að guðhræddur bóndi sem skýtur skjólshúsi yfir leiðangursmennina hefur sjálfur nokkur mannslíf á samviskunni. Og eins og í stríðsmyndinni The Dirty Dozen villa leiðangursmennirnir á sér heimildir með því að klæðast einkennisbúningum óvinarins, en slíkt er auðvitað ekkert annað en stríðsglæpur.
