„Full náðar“ er nafnbót sem tengist nafni Maríu Guðsmóður, móður Jesú Krists frá Nasaret. Nafn myndarinnar gerir út á þessa vísun og einnig auglýsingamyndin þar sem María mænir upp á við og fyrir ofan hana er hönd sem heldur á litlum hvítum hlut sem þeir sem hafa horft á myndina vita að er hylki með heróíni - en sem á auglýsingamyndinni gæti vísað til oblátu sakramentisins. Höndin sem kemur að ofan skírskotar til Guðs almáttugs, sem á mörgum miðaldahelgimyndum er einmitt táknaður með hendinni sem kemur ofan úr skýjum himinsins til að gefa mönnum tákn, grípa inn í aðstæður og vísa þeim veginn.
Með dálitlum vilja og einbeitingu má finna fleiri skírskotanir í Maríu mey í þessari mynd, það er að segja til Maríu móður Jesú, en þær eru íronískar, hálfkveðnar og jafnvel háðslegar og alls ekki til þess fallnar að gleðja rómversk-kaþólskt fólk. Myndin stendur í raun og veru alveg fyrir sínu án þess að hún sé puntuð með gervum biblíulegra persóna svo sem Maríu frá Nasaret, Önnu móður hennar eða Jesúbarninu.
Samúðin er með Maríu sem er einlæg og vill öðrum vel og hún reynir að gera rétt þótt hún hafi leiðst á glapstigu. Þegar hún reynir að hugga velgerðarkonu sína sem missti systur sína þá líkist hún hinni frægu mynd Leonardos Da Vinci af Mónu Lísu. Samsvörunin er svo sláandi að það getur vart verið annað en leikstjórinn hafi skiplagt þessa senu vís vitandi. Móna Lísa er í raun næsti bær við Maríu mey.
Barnsfaðirinn er óopinber, þ.e. honum er hvorki ætlað hlutverk í lífi Maríu né barnsins, en það er samt óþarfi að blanda heilögum anda eða Gabríel erkiengli í það dæmi. Náðin sem fyllir Maríu að innanverðu er varla annað en hylkin hvítu, rúmlega 50 að tölu. Þau gefa neytendum fyrirheit um stundarfró - himnaríki á jörðu og burðardýrinu og fjölskyldu þess efnahagslegan ábata ef vel tekst til. En spyrja má hvort náðin sé ekki einnig fólgin í því að María hreinlega nýtur náðar sem sannast af því að það er ófæddi sonurinn sem bjargar henni að lokum frá tollinum. María er því full náðar vegna þess að hún nýtur hennar, ekki bara vegna þess að hún veitir öðrum hana. Þannig má líta á Maríu sem dæmi um syndara sem nýtur þrátt fyrir allt náðar. Að María sé syndari er að vísu ekki kórrétt rómversk-kaþólsk trúfræði en hún stendur samt fyrir mannkynið sem nýtur náðar Guðs.
Sonurinn verndar því móður sína þegar í móðurkviði, því að þrátt fyrir að hafa verið tekin í tollinum er það vegna hans sem hún lendir ekki í fangelsi. Við komuna til Nýju Jórvíkur (New York) ákveður María að kaupa sér dýra læknisskoðun til að athuga líðan fóstursins og fær hún að sjá það hreyfa sig á tölvuskermi. Það er fagurt samband sem þarna myndast milli móður og barns og kannski er það einmitt það sem gerir það að verkum að hún ákveður að fara ekki aftur heim til fjölskyldu sinnar heldur vera kyrr - kyrr í hinni nýju Jerúsalem þar sem tækifærin bíða sonar hennar. Hver veit nema hann rústi þar musterinu og byggi annað nýtt og betra á þremur dögum eða þar um bil.
Margar fallegar helgimyndir af Maríu meyju með barnið sýna hana í jurtagarði og í rósarunna. Sá blómagarður vísar til aldingarðsins Edens og er María þar hin nýja Eva. Ave sem merkir heill þér má lesa sem Eva afturábak. María er þannig Eva hins nýja sáttmála Nýja testamentisins. Myndin af Maríu í blómagarðinum vísar einnig til hinnar yndislegu ungu konu sem brúðguminn, ástmaðurinn, lýsir í Ljóðaljóðunum. Þar er hún einmitt í garði með ilmandi og fögrum jurtum. En María í mynd Joshua Marstons unir sér ekki í rósagarðinum, hún rífur sig lausa og það var kannski það eina sem hún gat gert til að bjarga syni sínum.
