Greining á trúar- og siðferðisstefjum:
Enda þótt bræðurnir, aðalsöguhetjur myndarinnar, eigi að þykja svalar, snjallar og sniðugar hetjur verða þeir samt að teljast ósköp þreytandi og sjálfumglaðir þrjótar sem virða hvorki náungann né nokkuð sem honum tilheyrir.
Snemma í myndinni fá bræðurnir líkgrafara nokkurn til liðs við sig til að fremja bankarán, en sá biður jafnan sálir látinna fyrirgefningar í hvert sinn sem hann grefur þeim nýja gröf, enda notar hann sprengiefnið óspart til að auðvelda sér verkið. Svo fer þó að annar bróðurinn er drepinn og kemst hinn fyrst að því þegar hann finnur heillagrip hans í fórum grafarans sem hafði ekki haft hugmynd um hvern hann hafði grafið.
Þegar allt kemur til alls uppskera sögupersónurnar allar sem ein allt það sem þær höfðu sáð, þ.e. óheiðarleika, svik og þjófnað, og má því segja að illvirkin komi þeim að lokum sjálfum í koll. Enda þótt greina megi þennan boðskap í myndinni (eða kannski réttara sagt kreista hann út úr henni), þýðir það samt ekki að hún geti talist eitthvað betri eða merkilegri fyrir vikið.
