Rétt eins og fyrri myndin er þessi byggð að miklu leyti upp á samtölum og eru þau nánast öll tilvistarleg. Ef maður ætlaði því að gera grein fyrir öllum þeim siðferðislegu og trúarlegu þáttum sem koma fyrir í myndunum hefði maður þurft að birta allt handritið. Það segir sig sjálft að það er útilokað að ná öllu sem sagt er í myndinni niður á blað og því verður þessi úrdráttur að duga þangað til mér tekst að leggjast yfir myndina á DVD.
Helsti munurinn á Jesse og Celine nú og áður er sá að á meðan Jesse hefur orðið opnari fyrir andlegum hliðum lífsins hefur Celine misst alla trú á eitthvað yfirnáttúrulegt. Jesse sækir mikið í dulhyggju trúarbragða og þá sérstaklega kristni og búddisma. Hann heldur því t.d. fram að hamingjan felist ekki í því að fá hluti heldur að vinna að þeim. Hann trúir því að maðurinn yrði ánægðari ef hann gæti losað sig við alla þrá, rétt eins og búddistarnir boða. Það sé svo sem allt í lagi að vilja eitthvað svo framarlega sem maður verður ekki sár ef maður fær þá ekki. Hann vill lifa lífinu eins og allir dagar séu þeir síðustu og spyr Celine hvað hún myndi tala um ef þetta væri síðasti dagur lífs þeirra? Spurningin er mjög áhugaverð. Hvað skiptir í raun máli og hverju myndi maður sleppa?
Jesse hafði meira að segja farið í kristið klaustur og dvalið á meðal munka og nunna. Hann var heillaður af því hvað þau lifðu í mikilli einingu við Guð, án kröfu eða græðgi. Hins vegar hafi hann verið gráðugur í andlega upplifun þegar hann var þar.
Svar Celine er dæmigert fyrir afstöðu hennar til trúarbragða. Hún segir honum sögu af manni sem fór til Asíu í leit að andlegleika Þegar hann kom í búddaklaustrin buðu munkarnir honum bara munnmök. Hún trúir ekki á neitt, hvorki drauga, Guð, endurholdgun eða stjörnuspeki, nokkuð sem hún gerði í fyrri myndinni en hann hins vegar ekki. Það er merkilegt að þótt hún segist trúlaus telur hún að líf fólks sé forákvarðað. Hann megi því ekki velta fyrir sér hvað hefði gerst ef þau hefðu hist aftur sex mánuðum síðar eins og þau höfðu heitið hvort öðru fyrir níu árum.
Þessi ólíku viðhorf til trúarinnar endurspeglast einnig í afstöðu þeirra til heimsmálanna. Celine telur heiminn fara versnandi. Nú séu stórfyrirtæki að færa verksmiðjur sínar til þriðja heimsins og mengi því meira en nokkrum sinnum fyrr. Vopnaframleiðsla sé í örum vexti og svo mætti lengi telja. Jesse telur hins vegar heiminn fara batnandi. Þökk sé fólki eins og Celine sem berjast gegn mengun og fátækt hafi orðið vitundarvakning hjá almenningi og þróun mála sé á réttri leið.
Celine bendir á að maður breyti í raun ekki heiminum með stórum gjörðum heldur með helling af litlum hlutum, eins og að pakka blýöntum í kassa og senda til skóla í fátækum löndum. Það eru einmitt þessir litlu hlutir sem skipta mestu máli. Hin sanna hetja er því ekki sú sem vinnur fyrir frægð og frama heldur sú sem aldrei er minnst á í fjölmiðlum.
Jesse telur fólk í raun ekkert breytast, sama hvað komi fyrir það. Sá sem er jákvæður að eðlisfari verði það ávallt. Ef hann lamast t.d. verði hann bara bjartsýnn og jákvæður einstaklingur í hjólastól. Sá sem er neikvæður að eðlisfari og vinni milljarð verði bara fúll milli þegar gleðivíman hefur runnið af honum. Sjálfur sé hann hannaður til að vera alltaf smá ósáttur. Þetta sjáist best á hjónabandi hans. Honum finnst hjónabandið eins og hann sé að reka dagvistarheimili fyrir börn með einhverjum sem hann fór einu sinni á stefnumót með. Sambandið hafi í raun fjarað út enda hafi hann ekki farið í það af ást heldur skynsemi og skyldu. Hann hafði talið að þetta myndi allt rætast.
Komið er inn á ofbeldi í Bandaríkjunum í myndinni en Celine hafði flutt aftur til Frakklands vegna þess að hún þoldi ekki ofbeldið þar. Hún var orðin svo móðursjúk að hún var alvarlega farin að íhuga að kaupa sér vopn til að verja sig.
Að lokum er heilmikið fjallað um minningar í Before Sunset. Celine segir að menningar séu góðar svo fremur sem maður þurfi ekki að kljást við fortíðina og Jesse segir að minningin sé aldrei fullmótuð, svo lengi sem maður lifi.
