Greining á trúar- og siðferðisstefjum:
Ben Hur er ein af stórmyndum kvikmyndasögunnar. Hún hlaut ellefu óskarsverðlaun á sínum tíma, þ.m.t. sem besta mynd ársins. Þótt myndin fjalli að stórum hluta um örlög Ben Hur má í raun segja að söguþráður hennar sé fyrst og fremst eðli hjálpræðis Krists. Myndin byrjar á fæðingu Jesú en eftir það kemur Jesús oft fyrir, ýmist í eigin persónu eða í samtali manna. Við fáum þó aldrei að sjá framan í frelsarann, heldur aðeins viðbrögð þeirra sem líta ásjónu hans. Það er ekkert mennskt við þennan Jesú. Hann hræðist ekkert, þjáist ekki og virðist alltaf í fullkominni stjórn. Yfir honum hvílir alltaf ró og friður, og það jafnvel á krossinum. Vatn er gegnum gangandi stef í myndinni. Jesús gefur Ben Hur að drekka og hann launar síðar greiðann. Ben Hur talar einnig oft um gjöf Jesú. En vandi Ben Hur er að hann hefur aðeins smakkað jarðneskt vatn og á eftir að bragða á lífsins vatni. Hann er fullur heiftar og reiði og finnur enga sálarró fyrir vikið (og nú mun ég ljóstra upp um endi myndarinnar). Það er ekki fyrr en í lok myndarinnar þegar Ben Hur sér krossdauða Jesú að Ben Hur bragðar á lífsins vatni og um leið hverfur hatur hans og reiði og í staðin hefur hann fyllst kærleika til allra manna. Bóð Krists og vatnið rennur saman í myndinni en það fer að rigna eftir að Jesús gefur upp anda sinn og á sama tíma blandast regnvatnið blóði frelsarans. Á sama tíma læknast systir og móðir Ben Hur af holdsveiki. Í þessari senu sést kristshugmynd myndarinnar vel. Jesús kom í heiminn, fyrst og fremst til að deyja fyrir syndir okkar, en hver sá sem drekkur blóð hans hefur drukkið af lífsins vatni.
