Langdreginn og frekar leiðinlegur spaghettí-vestri en mestum sýningartímanum er varið í hross úti í óbyggðum. Myndin er samt nokkuð vel leikin og er Charles Bronson viðkunnanlegur sem fámáli hrossabóndinn sem verður ástfanginn af ríkri systur nágranna síns, en hún er leikin af eiginkonu hans, Jill Ireland. Sagt er að þau eigi hjónametið í fjölda þeirra kvikmynda, sem þau léku saman í, en þær urðu alls 16.
Leikstjórnin er í höndunum á virtum bandarískum kvikmyndagerðarmanni, John Sturges, sem gerði meðal annars vestrann The Magnificent Seven (1960) og stríðsmyndirnar The Great Escape (1963) og The Eagle Has Landed (1976). Ekki er þó hægt að segja að spaghettí-vestrinn Chino eigi mikið sameiginlegt með þessum stórmyndum, enda ódýr, með löturhægri atburðarrás og algjörlega laus við allan hetjuskap. Svo upplýst sé um hvernig myndin endar, þá gefst hrossabóndinn upp fyrir ofurefli skúrkanna og sættir sig við að fá ekki stúlkuna sem hann elskar. Hann sendir flökkupiltinn burt, hrekur hrossinn út í óbyggðir, brennir kofann sinn og forðar sér síðan á brott, en eftir standa skúrkarnir sigri hrósandi. Satt að segja eru þessi frumlegu málalok eitt það besta við myndina og er nokkuð skondið að sjá gamla harðhausaleikarann Charles Bronson í hlutverki aðalsöguhetju sem gefst með öllu upp.
Eitt það versta við myndina er væmin amerísk sveitartónlist De Angelis bræðranna Guidos og Maurizios sem ábyrgir eru fyrir mörgum af verstu ballöðum ítalskra kvikmyndasögu, en þeir sömdu einnig tónlistina við spaghettí-vestrann Keoma … The Violent Breed (Enzo G. Castellari: 1976).
Myndgæðin á DVD diskinum frá Moon Stone í Bretlandi eru slæm. Öðru hverju birtist nafnið Delta niðri í hægra horninu á skjánum, sem gæti þýtt að eintakið af myndinni sé fengið frá sjónvarpsstöð.
