François Truffaut elskaði konur, umfram allt þó franskar konur. Það er ljóst af myndum hans, sem lang flestar fjalla um taumlausa dýrkun franskra karlmanna á konum, fjarlægum, óútreiknanlegum og nær óskiljanlegum þokkadísum. Stuttmyndin Antoine et Colette er þar engin undantekning. Antoine dýrkar Colette og reynir allt til þess að vinna hug hennar, en hún sýnir honum lengst af lítinn áhuga, umgengst hann þó aðeins um stund og niðurlægir hann loks frammi fyrir foreldrum sínum, sem höfðu margsinnis boðið honum í heimsókn.
Áður en til þess kemur brestur Antoine þolinmæðin og skammar Colette fyrir að draga sig á tálar án þess að endurgjalda ást hans en hún lætur sér nægja að segja honum að hann sé boðinn í mat heima hjá henni. Þegar Antoine mætir svo heim til Colette tekur hún á móti honum með epli í munninum, en á boðstólnum er eplaréttur. Hér er augljóslega verið að vísa til syndafallssögunnar þar sem Eva át af ávexti skilningstrésins og gaf manni sínum síðan bita þrátt fyrir að þeim hefði báðum verið bannað það. Enda þótt ávöxturinn sé ekki nefndur á nafn í þessum biblíutexta hefur í seinni tíð tíðkast að tala um hann sem epli, ekki síst í myndlist, bókmenntum og nú síðast kvikmyndum. Þessi tenging við syndafallssöguna er loks áréttuð í texta lokalags kvikmyndarinnar, en þar er talað um æsku heimsins, sem taki sér bita af lífinu, sem væri það stórt epli, en í kjölfarið verði sorgin og hverfulleikinn óhjákvæmilegur fylgifiskur hamingjunnar.
Þau verða ástfangin
um allan heiminn!
Öll æska heimsins
bítur í lífið
sem væri það stórt epli!
Fyrsti kossinn! Svo kemur sorgin!
Taktu við hjarta mínu! Gefðu mér hönd þína!
Allt fer það illa! Allt fer það vel!
Æskan er svo hverful
Þegar þau halda tvö og tvö saman sína leið
syngjandi niður strætið.
Svona er að vera tvítugur og ástfanginn!
Hér er í raun um að ræða afskaplega hefðbundna túlkun á syndafallssögunni þar sem ávöxturinn er tengdur ástinni og kynhvötinni, en Colette er hin dæmigerða Eva, sjálfstæð, eigingjörn og ónærgætin.
