Blóðug og bölsýn ítölsk-þýzk stríðsmynd sem gerist í síðari heimsstyrjöldinni og dregur upp neikvæða mynd af hernaðarbrölti allra stríðsaðilanna. Framsetningin er samt önnur en tíðkast hefur í flestum stríðsmyndum sem gerast á þessu tímabili. Bandamenn eru þar sýndir sem stríðsglæpamenn sem klæðast einkennisbúningum andstæðinganna til að villa um fyrir þeim og mega ekki taka fanga þótt óvinahermennirnir gefist upp. Þjóðverjarnir og Ítalirnir eru hins vegar flestir sýndir sem heiðvirðir og skylduræknir hermenn sem eru bara svo ólánsamir að hafa verið uppi á þessum ófríðartímum. Helsti löstur sumra þeirra er að þeir skuli kaupa sér þjónustu vændiskonu sem búsett er hjá vininni, en lítið er minnst á hugmyndafræði nazismans eða fasismans.
Í síðari heimsstyrjöldinni voru dæmi um að þýzkir hermenn klæddust einkennisbúningum bandamanna til að villa um fyrir þeim og var tekið hart á slíkum einstaklingum þegar upp um þá komst. Bandaríkjamenn tóku t.d. allmarga þýzka hermenn af lífi í Ardennasókninni, sem uppvísir höfðu orðið að slíkum blekkingum, enda flokkaðar sem alvarlegir stríðsglæpir.
Þrátt fyrir þetta voru gerðar fjölmargar stríðsmyndir á sjöunda áratugnum þar sem söguhetjurnar úr herjum bandamanna voru látnar ná markmiðum sínum með slíkum stríðsglæpum og lék þá sjaldnast vafi á því að þær væru raunverulegar hetjur og óvinirnir (þ.e. þýzkir nazistar) flestir ósviknir skúrkar. Dæmi um vinsælar stríðsmyndir í þeim anda eru The Guns of Navarone (J. Lee Thompson: 1961) og Where Eagles Dare (Brian G. Hutton: 1968), sem báðar voru byggðar á samnefndum skáldsögum eftir Alistair MacLean. Í stríðsmyndinni The Dirty Dozen (Robert Aldrich: 1967) senda bandamenn hins vegar dauðadæmda stríðsglæpamenn úr eigin röðum í sjálfsmorðsleiðangur inn á yfirráðasvæði Þjóðverja í Frakklandi til að valda þar sem mestum usla. Stríðsglæpamennirnir eru þar andhetjur sem verða náðaðir takist þeim að komast lífs af frá aðgerðinni, en allir klæðast þeir þýzkum einkennisbúningum og eiga að myrða alla Þjóðverja, sem þeir komast í tæri við, hvort sem um hermenn eða óbreytta borgara er að ræða. Helsti munurinn á þessum stríðsmyndum og Commandos er því sá að í þeirri síðar nefndu er mun jákvæðari mynd dregin upp af liðsmönnum öxulveldanna og persónur þeirra gerðar mannlegri. Slíkt ætti þó ekki að koma á óvart í ljósi þess að myndin skuli vera gerð af Ítölum og Þjóðverjum.
Leikstjórnin er í höndum Armandos Crispino, sem er sennilega þekktastur fyrir gulu myndirnar The Dead Are Alive (1972) og Autopsy (1973). Meðal handritshöfunda er gulmyndameistarinn og splatterhausinn Dario Argento sem gerði meðal annars kvikmyndirnar The Bird with the Crystal Plumage (1969), Deep Red (1975) og Suspiria (1977), en hann starfaði lengi sem handritshöfundur áður en hann gerðist sjálfur kvikmyndagerðarmaður. Handritið er meðal annars sagt byggt á smásögu eftir gyðinginn Menahem Golan, sem átti eftir að verða afkastamikill ruslmyndaframleiðandi í Bandaríkjunum á níunda áratugnum. Leikararnir eru flestir traustir og vel þekktir úr aukahlutverkum í fjölmörgum stríðsmyndum frá þessum árum. Lee Van Cleef er þó sérstaklega flottur sem harðsnúinn liðþjálfi bandarísku landgönguliðanna sem tapar smám saman glórunni í öllu blóðbaðinu.
Því miður er kvikmyndin í ömurlegri ‚pan and scan‘ útgáfu á íslenska myndbandinu en sú sama hálfa útgáfa var gefin út fyrir nokkrum árum síðan á DVD í Bandaríkjunum. Vonandi verður þessi eðalmynd gefin út sem fyrst á DVD í réttum breiðtjaldshlutföllum og góðum myndgæðum, en gamla DVD útgáfan er fyrir löngu orðin uppseld.
