Að mörgu leyti fínn spaghettí-vestri enda þótt hann verði eilítið langdreginn á köflum. Innblásturinn er augljóslega sóttur í bandaríska vestrann Johnny Guitar frá árinu 1954 en úrvinnslan er engu að síður nokkuð flott. Samtölunum er stillt í hóf en tónlistin í anda Rodrigos er þeim mun fyrirferðarmeiri. Sviðsmyndin er ennfremur drungaleg, ekki síst draugabær einsetumannsins þar sem allt er í niðurníðslu, og litirnir eru daufir og grámyglulegir en þó með örlitlum rauðleitum blæ.
Franski kvikmyndagerðarmaðurinn Robert Hossein leikstýrir ekki aðeins myndinni heldur er hann sömuleiðis einn af handritshöfundunum auk þess að leika sjálfur aðalhlutverkið, en hann leikur einsetumanninn og stórskyttuna Manuel með raunarsvip þess manns, sem fyrir löngu er búinn að fá nóg af vonsku heimsins.
Athygli vekur að annar af meðhöfundum Hosseins að handritinu er Dario Argento, sem skömmu síðar slóg í gegn með gulmyndahrollvekjunni The Birds with the Crystal Plumage, en hann byrjaði feril sinn sem handritshöfundur að ýmsum spaghettí-vestrum og stríðsmyndum. Argento er sennilega einn af vinsælustu kvikmyndagerðarmönnum Ítalíu og er einn af fáum, sem enn senda reglulega frá sér gular kvikmyndir.
Sömuleiðis er þáttur Sergios Leone, konungs spaghettí-vestranna, áhugaverður, en hann leikur hóteleiganda, sem er áhugasamari um dagblöðin sín en viðskiptavinina. Þær eru sárafáar kvikmyndirnar, sem Leone lék í, og var hann ávallt í smáum aukahlutverkum. Sagt er að eina ástæðan fyrir hlut Leones í myndinni hafi verið vinargreiði við Hossein, sem honum var mjög annt um. Leone var hins vegar svo brugðið yfir frammistöðu sinni þegar hann sá loks myndina að hann hét því að leika aldrei framar í kvikmynd, enda hefðu hrossin staðið sig betur en hann. Við það stóð hann líka að því undanskildu að hann lék miðasala í einni af sínum eigin myndum mörgum árum síðar, Once Upon a Time in America árið 1983.
