Flestar kvikmyndir, sem framleiddar eru á Indlandi, eru dans- og söngvamyndir og gildir þar einu hvort um er að ræða drama, gamanmyndir, morðgátur eða harðhausamyndir eins og í þessu tilfelli. Þessi mynd á það sameiginlegt með mörgum indverskum kvikmyndum að kvikmyndatakan og klippingar eru hvarvetna til fyrirmyndar en yfir snilldina er síðan stráð góðum slatta af væmni og yfirdrifinni dramatík. Jafnframt er alls siðgæðis gætt en það er aðeins í allra nýjustu myndunum eins og þessari að persónurnar eru sýndar kyssast og er þá jafnan aðeins um svonefnda ,,mömmukossa” að ræða.
Indverjar hafa sent frá sér margar stórgóðar myndir og má þar t.d. nefna Bollywood myndirnar Lagaan (Ashutosh Gowariker: 2001) og Asoka (Santosh Sivan: 2001) sem og óháðu myndirnar Salaam Bombay! (Mira Nair: 1988), Bandit Queen (Mira Nair: 1994) og Fire (Deepa Mehta: 1996). Mission Kashmir telst hins vegar aðeins miðlungs kvikmynd, þrátt fyrir fallega kvikmyndatöku. Þar kemur helst til yfirgengileg væmni og óvenju heimskuleg atriði, sem eru reyndar mörg svo heimskuleg að erfitt er að verjast hlátri. Sem dæmi mætti nefna þegar lögregluforinginn Inayat Khan kemur heim til sín án þess að vita að tímasprengja hafi verið falin í skjalatöskunni hans. Honum er strax greint frá því að eiginkona hans sé í slæmu þunglyndiskasti, en til þess að hressa hana við kemur hann til hennar syngjandi og dansar við hana eldhress með hríðskotabyssu í hendi, en á meðan tifar sprengjan í skjalatöskunni. Reyndar er ljóst að Indverjar eru ekki sammála mér í dómi mínum því að myndin var tilnefnd til fjölda verðlauna á helstu indversku kvikmyndahátíðunum og féllu nokkur þeirra meira að segja henni í skaut.
Meginboðskapur myndarinnar dregur dám af því hvar hún er framleidd. Samkvæmt myndinni elska Indverjar Kashmír og þar með alla, sem þar búa, múslimana meðtalda. Stríðið, sem þeir eiga í, er hins vegar eingöngu við islamska hryðjuverkamenn, sem hata Kashmír og vilja eyða því. Þess vegna er ljóst að Kashmír er best komið í höndum friðelskandi Indverja, en Indland og Pakistan hefur um skeið verið á barmi kjarnorkustyrjaldar út af þessu umdeilda landsvæði, sem nefndur hefur verið hættulegasti staðurinn í heimi.
Það er vissulega ánægjulegt að indversk Bollywood mynd skuli rata á íslenskar myndbandaleigur (á DVD í fullu breiðtjaldi) og það með vönduðum íslenskum texta. Það er bara vonandi að þetta sé forboði um frekari innreið indverskra kvikmynda hingað upp á klakann.
