Í kvikmyndinni er að finna fjölmargar vísanir til píslarsögu guðspjallanna. Sem dæmi má nefna gönguna á aftökustaðinn (nafn myndarinnar vísar einmitt til hennar, þ.e. uppgangan), skiltið sem sakargift hinna dauðadæmdu eru skráð á, tómu snöruna í lokin og tómu gröfina. Þá minnir nóttin fyrir aftökuna á þjáningar Jesú Krists í Getsemanegarðinum, en Rybak biður vini sína að vaka mér sér og gæta þess að hann sofni ekki og fer einn félaga hans stöðugt með bænir við það tilefni. Og fleiri vísanir eru til Krists. Snemma í myndinni segir Rybak að tími hans sé ekki enn kominn, þ.e. að hann eigi ekki að deyja núna. Hann ákveður þó að taka á sig sök (syndir) félaga sinna og deyja til að bjarga lífi þeirra.
Þótt Rybak takist ekki beinlínis að bjarga lífi vina sinna hefur dauði hans engu að síður hjálpræðislegt gildi því að hugrekki hans og staðfesta veitir von og stappar stálinu í aðra samlanda hans. Þá er einnig áhrifamikil sena undir lokin þar sem Rybak og ungur drengur horfast í augu áður en sá fyrrnefndi er tekinn af lífi. Áhorfandinn fær það sterklega á tilfinninguna að þessi stund eigi eftir að hafa djúpstæð áhrif á drenginn, sem muni e.t.v. sjá til þess að minningin lifi.
En þótt myndin hafi fjölmargar vísanir til Jesú Krists þá fjallar hún fyrst og fremst um Júdas. Í upphafi myndarinnar á áhorfandinn augljóslega að bera meiri virðingu fyrir Sotnikov, enda er hann bæði sterkur og hugrakkur, en Rybak er lasinn og máttlítill. Í lok myndarinnar áttar áhorfandinn sig hins vegar á því að sú persóna, sem hann heillaðist mest af, svipar hvað mest til Júdasar meðan hinn sjúki Rybak minnir á Krist. Sotnikov svíkur málstaðinn og gengur Þjóðverjum á hönd til að bjarga lífi sínu og tryggja frelsi sitt. Hann sér engan tilgang í því að deyja fyrir hugsjónirnar og telur sig getað þjónað málstaðnum enn betur með því að þykjast svíkja hann og stinga síðan af við fyrsta tækifæri. Hann gengur meira að segja svo langt að aðstoða við aftökuna á vinum sínum til að bjarga eigin skinni.
En Sotnikov kemst brátt að því að líf án hugsjóna er einskis virði. Vanlíðan hans er svo mikil að hann reynir að hengja sig (eins og Júdas). Stuttu síðar gefst honum fullkomið tækifæri til að flýja en þá áttar hann sig loks á því að frelsið er ekki fólgið í því að komast þangað sem maður vill eða að gera það sem manni langar til, heldur felst það í hugsjónum og heilindum. Sotnikov sér að það skiptir engu máli hversu langt hann komist frá Þjóðverjunum eða hversu frjáls ferða sinna hann verði, því að samviska hans muni alltaf plaga hann og svik hans verða sálarlegt fangelsi hans. Það er nefnilega sannleikurinn einn sem gerir manninn frjálsan. Lygi og svik megna það hins vegar aldrei.
