Michael Haneke hefur gert nokkrar kvikmyndir. Líklega er mynd hans Funny Games frá 1997 sú þekktasta og þá hefur nýjasta mynda hans La Pianiste (2001) vakið snörp viðbrögð. Báðar þessar myndir hafa verið sýndar hér á landi.
Í Code inconnu: Récit incomplete de divers voyages er Haneke að fást við margmenningarsamfélagið eins og það birtist í mörgum evrópskum borgum nútímans. Í upphafsatriði myndarinnar á götu í París vill pilturinn fá að komast inn í íbúð bróður síns og mágkonu en til þess þarf hann að þekkja lykilnúmerið sem mágkonan lætur hann hafa. Haneke notar þetta sem myndlíkingu um samskiptavandamál á öllum sviðum margmenningarsamfélagsins.
Þau birtast í tjáskiptum og samtölum milli kynslóða, sambúðarfólks og í fjölskyldum, en einnig milli stétta, þjóðfélagshópa, nágranna og kynþátta. Það er eins og rétt lykilorð góðra samskipta sé óþekkt. Haneke tekst vel að túlka þetta með því að byggja myndina upp á ótal stuttum myndbrotum eða þáttum (45 talsins) og á milli þeirra er klippt á afgerandi hátt með stuttri eyðu ("black out") sem oft kemur næsta óvænt, jafnvel í miðri setningu. Þótt þessar snöggu klippingar kunni að verka óþægilegar árétta þær umfjöllunarefni myndarinnar býsna vel.
Myndin er síðan römmuð inn af atriðum með heyrnarlausum börnum, eins konar formála og eftirmála, sem leggur enn frekar áherslu samskiptavandann ásamt öllum þeim tungumálum sem koma fyrir í myndinni, en þau eru sjö talsins (franska, malinka, rúmenska, þýska, enska, arabíska og táknmál).
Eitt af því sem einkennir myndina eru nokkuð löng óklippt atriði en nánast allir þættir hennar eru byggðir þannig upp að um samfellda óklippta töku er að ræða. Upphafsatriðið hefur vakið athygli en það er flókið götuatriði í París sem tekur hátt í tíu mínútur og er það tekið upp í einu skoti. Mun það hafa kostað tveggja daga æfingar.
Þessi óklipptu atriði verða gjarnan til þess að áhorfandinn fær það á tilfinninguna að hann sé á staðnum og horfi á það sem gerist. Gott dæmi um það er atriði sem gerist í neðanjarðarlest þegar Anna er áreitt af ungum pilti. Bent hefur verið á að þarna endurspeglist reynsla Michaels Haneke sem leikstjóri í leikhúsi.
