Bölsýnismyndin Vengeance is Mine er dæmigerður hefndarvestri frá þeim tíma þegar Ítalir tóku þá enn blessunarlega alvarlega, en með tilkomu Sabata og Trinity myndanna árið 1969 breyttust flestir spaghettí-vestrarnir í heimskar gamanmyndir. Ef finna ætti spaghettí-vestrunum einhverja yfirskrift, myndi sennilega hefndarfyrirmæli lögmálsins, „auga fyrir auga, tönn fyrir tönn“, eiga best við, enda hefndin lengst af meginþema þeirra. Enski titill kvikmyndarinnar Vengeance is Mine er sennilega sóttur í Róm. 12:19 þar sem Guð segir: „Mín er hefndin …“ Páll postuli leggur þar áherslu á, að mennirnir eigi ekki að hefna sín sjálfir heldur elska óvini sína og halda friðinn að því leyti, sem það er unnt, því að hefndin sé Guðs. Það er þó ekki til Guðs heldur aðalsöguhetjunnar, sem titill myndarinnar vísar, enda kemur hefndarþorstinn Warner sjálfum í koll. Hann hafði ekki reynt að sigra hið illa með góðu eins og Páll postuli hafði hvatt til heldur leyft illskunni að yfirvinna sig.
Munkurinn, sem slæst í för með Warner snemma í myndinni, er prestlærður þjófur, sem stungið hafði af úr klaustri sínu. Hann viðurkennir, að kristnum mönnum beri að bjóða hina kinnina þegar þeir séu slegnir en segir leyfilegt að verjast sé gengið lengra. Þegar Warner biður hann um að biðja fyrir kraftaverki til að bjarga syni sínum, hristir hann aðeins höfuðið og segir það tilgangslaust. Hann hvetur Warner hins vegar til að hefna sín og hjálpar honum meira að segja að mynda glæpaflokk til að koma því til leiðar. Verður það að teljast nokkuð öfugsnúið í ljósi þess, að skömmu áður hafði hann áminnt hóp kalvínista, sem sagt hafði kólerufaraldinn dóm Guðs og því neitað barninu um hjálp, með þeim orðum að versta farsóttin væri bitur sál.
