Spaghettí-vestrinn Death Rides a Horse er tvímælalaust með þeim allra bestu, enda sótsvartur hefndarvestri þar sem formið skiptir mestu máli: Glæsileg myndataka með hefðbundnum nærmyndum af helstu andlitunum á örlagastundu, hnyttin tilsvör og hreint út sagt frábær tónlist snillingsins Ennios Morricone sem fylgir hröðum en stílhreinum klippingunum vel eftir, ekki síst á skotæfingum Bills snemma í myndinni. Lee van Cleef er bófinn Ryan holdi klæddur og John Phillip Law er mátulega alvarlegur í hlutverki Bills. Gamli Bond-þrjóturinn Anthony Dawson fer þó á kostum með viðeigandi ofleik í hlutverki skúrksins Cavanaughs að ógleymdum eðalleikaranum Luigi Pistilli sem leikur félaga hans Walcott af sannfæringu.
Að Ryan undanskildum eru þrjótarnir allir alvondir og fylgir þeim bölvun hvert sem þeir fara. Á heimaslóðum Bills sækja allir kirkju og syngja sálma, en þar sem þrjótarnir setjast að verður siðgæðishrunið algjört, kirkjurnar tæmast meðan krárnar, spilavítin og vændishúsin dafna. Þannig er kirkjan í einum heimabæ þrjótanna komin í algjöra niðurníðslu og prestshjónin orðin þungt haldnir áfengissjúklingar, sem syrgja sífellt gömlu góðu dagana en bölva komu Cavanaughs, er hafi reynst „snákur, sporðdreki og dýr“ (sbr. nafngiftir djöfulsins og ára hans í Opb. 9:5; 12:9; 13). Ástandið er jafnvel enn verra í bækistöðvum Walcotts handan við landamærin í Mexíkó, en þar er kirkjan í fornri trúboðsstöð rústir einar og þorpsbúarnir allir sem einn kúgaðir þrælar.
Ryan er í fyrstu lítt hrifinn af því að fá Bill í lið með sér og kvartar undan hefndarþorsta hans með þeim orðum að hann sé of hatursfullur. Bill svarar honum hins vegar að bragði að hatur sé hatur og ekki sé hægt að stigskipta því. Hagur þeirra reynist þó kominn undir samstarfi þeirra og eiga þeir ítrekað eftir að hjálpa hvor öðrum úr verstu ógöngum.
Þegar mest allt bófagengið heldur burt í leit að Ryan upp úr miðri myndinni, nær hann að fella gæslumennina í bækistöðvunum og bjarga Bill úr prísundinni við mikinn fögnuð þorpsbúanna, sem segja þá báða frelsara senda af Guði til að leysa þá undan þrældóminum. Ryan neitar því hins vegar strax, enda markmið hans það eitt að ná fram hefndum. Engu að síður segir hann hagsmuni sína og Guðs geta vel farið saman og eru þorpsbúarnir allir virkjaðir í andspyrnu gegn bófunum, sem fá heldur betur óblíðar móttökur þegar þeir snúa aftur til trúboðsstöðvarinnar, en þar eru þeir lagðir að velli einn af öðrum í svakalegum skotbardaga í miklu sandroki (sem mögulega gæti táknað íhlutun Guðs og heimsslit fyrir a.m.k. þrjótunum). Veðurhamurinn gengur hins vegar niður um leið og sá síðasti þeirra hefur verið felldur og Bill og Ryan taka að útkljá sín mál.
