Greining á trúar- og siðferðisstefjum:
Enda þótt nokkuð sé um trúar- og biblíuvísanir í myndinni þá gegna þær ekki veigamiklu hlutverki. Gert er grín að dýrlingastöðu Díönu prinsessu meðal margra, en dauði hennar markar mikilvæg tímamót í lífi Amélíu. Þá er eitthvað minnst á Adam og Evu, Maríu Magdalenu og móður Teresu, án þess að það skipti verulegu fyrir framvindu myndarinnar.
Amélie er sjálfskipaður verndar- og refsiengill þeirra sem verða á vegi hennar. Dag einn ákveður hún að hjálpa öllu mannkyninu en gengur svo langt í viðleitni sinni að hún gleymir alveg að lifa sínu eigin lífi. Hún verður í raun eins og nágranni hennar, glerkarlinn sem varði allri ævi sinni í að mála þekkt málverk eftir Renoir. Rétt eins og hann málaði aldrei sín eigin ,,verk“ heldur verk einhvers annars, lifir Amélie ekki sínu eigin lífi heldur annarra.
Nú er Amélie ekki neydd inn í þetta hlutverk, heldur notar hún það sem flóttaleið. Með því að hjálpa öðrum upplifir hún hluti sem hún hefði ekki haft kjark til að reyna sjálf. Kvikmyndin Le fabuleux destin d'Amélie Poulain er því áhugaverð þroskasaga um mikilvægi þess að þora að lifa lífinu og taka við gjöfum þess. Boðskapur myndarinnar um náungakærleika og mikilvægi þess að hjálpa öðrum er einnig fallegur.
