Greining á trúar- og siðferðisstefjum:
Ósköp hefðbundin harðhausamynd að hætti Ítala. Skæruliðarnir og málaliðarnir eru nánast jafn samviskulausir og hermenn einræðisherrans því að þeir hika ekki við að myrða saklausa borgara og henda sjúku fólki út úr sjúkrahúsi með harðri hendi.Góðmennska eins sjúkrahússprestsins (Manfred Lehmann) hefur samt nokkur áhrif á þá og fá þeir hann til að hlynna að sárum þeirra. Þar sem prestar komast hvert sem er, reyna skæruliðarnir brátt að fá hann til að sprengja í loft upp helstu olíubirgðastöð einræðisherrans til að gera heri hans óvíga.Presturinn hikar þó lengi vel, enda ósáttur við að blanda kirkjunni í stjórnmálaátök, en sannfærist að lokum um, að valdhafarnir séu svo grimmir, að kristileg skylda sé að koma þeim sem fyrst frá. Þannig hjálpar presturinn skæruliðunum að leiða landsmennina til ‚fyrirheitna landsins‘ (eins og það er orðað), en lætur sjálfur lífið í kirkju sinni fyrir hendi helsta böðuls einræðisstjórnarinnar, sem að sjálfsögðu er leikinn af Klaus Kinski.Sjálfsagt er full langt gengið að tala um prestinn sem mósegerving enda þótt finna megi vissar samsvaranir milli þeirra. Eins og Móse reynir presturinn í fyrstu að skjóta sér undan köllun sinni að frelsa landsmenn sína úr þrældóminum en lætur síðan lífið skömmu áður en til fyrirheitna landsins er komið. Að þessu sinni er frelsunarverkið hins vegar fólgið í skæruhernaði og fyrirheitna landið er fyrst og fremst skárra stjórnarfar.Þess má að lokum geta að á baksíðu íslensku myndbandsútgáfunnar er feitletruð aðvörun til áhorfenda um að þeir gætu farið á taugum við að horfa á myndina.
