Myndin byrjar skömmu fyrir jól 1947. Ísraelskur sendiboði, Safir að nafni, sem er foringi í Haganah, neðanjarðarher Ísraelsmanna, hefur uppi á David ‚Mickey‘ Marcus, fyrrverandi liðsforingja í bandaríska hernum úr seinni heimsstyrjöldinni, þar sem hann er staddur í verslun í New York. Marcus hafði m.a. starfað undir stjórn hins nafntogaða herforingja Pattons og hafði einnig barist í Miðausturlöndum og þekkir því til aðstæðna þar. Safir á það erindi við Marcus að fá hann til að koma til Landsins helga og stjórna sjálfstæðisbaráttu Ísraelshers gegn ofurefli herliðs þeirra sex Arabaríkja (50 millj.) sem hótað hafa að hrekja Gyðinga út í Miðjarðarhafið strax og Bretar fari úr landinu. Flestir þeir atburðir sem tengjast Mickey Marcus í myndinni gerðust í raun og veru.
Marcus, sem sjálfur er af Gyðingaættum, lætur tilleiðast þó að hann segist ekki hafa neina aðra trú en ameríska: „Ég er Ameríkani. Það eru trúarbrögð mín.“ Þar gengur hann hins vegar á bak loforði sem hann hafði gefið Emmu konu sinni: „Ég veit að ég er að svíkja loforð en ég held til Palestínu í næsta mánuði,“ segir hann og lendir síðan á Lydda flugvelli í Ísrael 2. febrúar 1948 undir dulnefndinu Micahel Stone. Þar tekur á móti honum falleg kona að nafni Magda Simon og á þeirri stundu veit áhorfandinn hvað í vændum er. Ástarsamband verður til milli þeirra og það er hluti af þræði myndarinnar, togstreitunnar milli vilja Marcusar til að halda tryggð við Emmu eiginkonu sína og ást hans til Mögdu sem missir eiginmann sinn í stríðsátökum eftir að hún hefur kynnst honum. Þessi ástarþríhyrningur gerir myndina dálítið væmna á köflum en verður líka til þess að leikmyndin flyst á stundum frá Ísrael til Bandaríkjanna, en myndin er að langmestu leyti tekin á þeim stöðum sem atburðirnir gerðust í raun og veru, þ.e. í Landinu helga (Ísrael/Palestínu). Víða er allrómantískur blær á myndinni og hermenn Gyðinga gjarnan sýndir syngjandi lög eins og Hava nagila.
Þá fær áhorfandinn að sjá sjálfan Frank Sinatra í hlutverki glaðbeitts flugkappa í herliði Ísraelsmanna sem varpar bensínsprengjum yfir skriðdreka og velbúinn innrásarher Egypta. Sömuleiðis kemur fram að Marcus hafði í lok síðari heimsstyrjaldarinnar komið inn í útrýmingarbúðirnar í Dachau og þannig séð með eigin augum þann óhugnað sem þar hafði átt sér stað í tilraun þýzkra nazista til að útrýma Gyðingum af jörðinni. Það má því ljóst vera að Marcus hefur einhverjar taugar til Gyðinga þó að hann láti lengst af eins og hann sé ekki Gyðingur sjálfur. Hann kynnist fljótt ástandinu í landinu því að rúta sem flytur hann af flugvellinum verður fyrir skotárás Araba í umsátri í einum af bæjunum sem bifreiðin keyrir í gegnum.
Myndin er vissulega mjög áhugaverð sögulega enda stofnun sjálfstæðs Ísraelsríkis í Landinu helga árið 1948 hreint ótrúleg í ljósi aldalangrar dreifingar Gyðinga um heimsbyggðina. Auk þess hefur þessi atburður reynst mjög svo afdrifaríkur fyrir þróun mála í Miðausturlöndum og raunar haft mikil áhrif í heimspólitíkinni allri, oft á tíðum.
Margt sýnist sagnfræðilega nákvæmt í þessari mynd. Bretar eru sýndir íjákvæðara ljósi en gjarnan má búast við í myndum sem taka eindregiðafstöðu með Ísraelsmönnum, eins og þessi mynd gerir vissulega. Þannig gefast Bretar upp á því að hindra flóttamenn af skipinu Ashkelon að ganga á land í Palestínu (Landinu helga). Hitt mun hafa verið algengara að Bretar hafi vísað slíkum flóttamönnum á brott þrátt fyrir að í mörgum tilfellum hafi verið um að ræða hrjáða flóttamenn sem komust lífs af úr útrýmingarbúðum nasista. Einn breski hermaðurinn segir raunar eitthvað á þá leið þegar liðsforingi hans hefur talið upp á tíu og hótað að skjóta á flóttamenninna: „Nú reynir á hvort við séum eitthvað skárri en nasistarnir.“ Og svo fer að Bretar skjóta ekki og tekst þar með ekki að stöðva þennan hóp ólöglegra innflytjenda.
Fátt er hins vegar gert til að sýna Arabana í jákvæðu ljósi og koma þeir áhorfendum fyrst og fremst fyrir sjónir sem ósköp frumstæðir. Þá hefur verið bent á að það sæti furðu að Golda Meir skuli ekki sjást í myndinni þegar David Ben Gurion les upp sjálfstæðisyfirlýsinguna. Skeyti berst frá Bandaríkjastjórn strax og sjálfstæðisyfirlýsingin hefur verið lesin upp og látið er að því liggja að Mickey Marcus hafi átt stóran þátt í því. Verður það að teljast vafasamt í meira lagi, en þessi mynd gerir vissulega ekki tilkall til þess að vera sagnfræðilega nákvæm í smáatriðum þó svo að hún byggi að verulegu leyti á raunverulegum atburðum. Þess má geta að Íslendingar gegndu allstóru hlutverki við stofnun Ísraelsríkis, ef marka má ævisögu Abba Ebans, síðar utanríkisráðherra Ísraels. Hann heldur því fram að Thor Thors sendiherra Íslands hjá Sameinuðu þjóðunum hafi ráðið talsverðu um að atkvæðagreiðslan hjá SÞ um stofnun Ísraelsríkis hafi orðið Ísraelsmönnum í hag.
Drjúgur hluti myndarinnar fer í að lýsa tilraun Ísraelsmanna til að rjúfa umsátur Araba um Jerúsalem og brjótast með bílalest til borgarinnar. Tekst þeim um síðir að brjótast til borgarinnar helgu en Mickey Marcus lætur lífið, er skotinn til bana fyrir mistök af næturverði úr röðum Gyðinga. Í myndinni er sá atburður skrifaður á reikning þess að Marcus skildi ekki hebresku.
Mynd þessi er ekki síst athyglisverð fyrir það að hún fjallar um mjög svo forvitnilegan atburð í sögu 20. aldar sem lítið hefur verið fjallað um á hvíta tjaldinu. Tvær aðrar myndir hafa þó glímt við þetta viðfangsefni, þ.e. Sword in the Desert (George Sherman: 1949) og Exodus (Otto Preminger: 1960).
