Megnviðfangsefni myndarinnar eru annars vegar eðli sannleikans og hinsvegar afleiðingar saka sem þessara á fjölskyldur.
Slagorð heimildarmyndarinnar er: „Hverjum trúir þú?“ Svarið er hins vegar ekkieinfalt. Heimilisfaðirinn, Arnold Friedman, er með helling af barnaklámi á heimilisínu og segist í bréfi hafa þrettán ára gamall haft mök við bróður sinn sem var þá 8ára. Þetta hafi staðið yfir í nokkurn tíma. Hann segist einnig hafa tvisvar haft mökvið unga drengi þegar hann var kominn á fullorðinsár en hann var aldrei ákærðurfyrir það og hafa þau fórnarlömb aldrei komið fram. Bróðir Arnoldar segist hinsvegar ekki muna eftir því að þeir hafi haft mök, sama hversu mikið hann reyni aðgrafa það upp. Arnold segist hins vegar ekki hafa leitað á þau börn sem hann ersakfelldur fyrir en það breytir því ekki að hann er staðráðinn í því að játa á sigsekt. Hann virðist reyndar eiga erfitt með að koma hreint fram við fjölskyldu sínaog þegar hann er margítrekað spurður hvort hann sé sekur muldrar hann nei og horfirskömmustulega niður á gólf.
En hvað með sannanirnar gegn honum? Í raun voru sönnunargögnin engin, fyrir utanbarnaklámið á heimilinu og vafasaman vitnisburð. Engin vegsummerki bentu til þess aðum misnotkun hafi verið að ræða. Einu sönnunargögnin voru játningar barnanna semlögreglan virðist hafa dregið upp úr þeim. Þegar börnin sögðust ekki muna neittstaðhæfði lögreglan að hún vissi betur og spurði svo leiðandi spurninga á borð við:„Gerðu þeir ekki svona og svo svona og svo svona?“ Og svo komu staðhæfingar eins og:„En þessi og þessi segja að þetta hafi gerst.“ Þeir sem neituðu að leggja framákærur voru einfaldlega sagðir vera í afneitun. Eitt hinna meintu fórnarlamba segisthafa logið því að honum hafi verið misþyrmt kynferðislega til að losna viðlögregluna. Sá eini sem kom fram í myndinni og stóð við framburð sinn mundi ekkertfyrr en hann fór í dáleiðslu. Frásögn hans var hins vegar mjög ótrúverðug ogstangaðist á við það sem hann hafði sagt áður.
Voru þá allir að ljúga eða bara sumir eða flestir? Voru einhver raunverulegfórnarlömb þarna sem lygavefurinn var síðan spunninn út frá? Við fáum aldrei svörvið því. Hins vegar sjáum við vel hvernig móðursýki getur afmyndað raunveruleikann,sérstaklega í hræðslusamfélagi eins og Bandaríkjunum þar sem rótgróinn ótti viðnáungann virðist landlægur.
Og hvað með lögfræðingana? Við vitum heldur ekki hver hvati þeirra var. Jesse segirt.d. að lögfræðingur sinn hafi sagt honum að það kæmi betur út fyrir hann að játaglæp sinn en að halda fram sakleysi sínu. Lögfræðingurinn segir hins vegar að hannhafi alltaf trúað á sakleysi Jesses og hvatt hann til að neita öllum ákærum. Hvorþeirra segir satt? Lögfræðingar mega reyndar ekki hvetja vitni sín til að ljúga ogþví hefðum við aldrei fengið lögfræðinginn til að játa það opinberlega að hann hafihvatt Jesse til þess fyrir dómstólum. Það gerir hins vegar ekki vitnisburðlögfræðingsins að lygi.
Að lokum erum við litlu nær. Arnold gæti hafa framið glæpinn þótt sönnunargögnin séuvafasöm. Lögreglan virtist þó hafa meiri áhuga á sakfellingu en sannleikanum og gætiþví hafa reynt að koma sök á saklausa. Vandinn er sá að allt byggir þetta áminningum og minningar eru allt annað en áreiðanlegar. Saman við það blandast síðanlöngun fólks til að trúa á sakleysi og sannsögli ástvina sinna. Elaine, eiginkonaArnoldar, er gott dæmi um það. Þegar lögreglan sýndi henni barnaklámið sagðist húnekki hafa séð neitt. „Ég sá það ekki. Ég horfði í rétta átt en ég sá ekkert.“ Þaðvar ekki fyrr en hún sá sama efnið aftur að hún sá hvers eðlis það var. Síðar segisthún telja að hann hafi líklega „horft á þessar myndir og íhugað.“ Afneitunin er semsagt algjör.
Það eina sem við vitum að lokum er að það getur stundum verið nánast útilokað aðkomast að sannleikanum og óvíst er að í svona málum sé nokkur algjörlega saklaus.Fórnarlömbin eru mörg, þ.m.t. fjölskylda hinna sakfelldu.
Myndin vekur upp margar áhugaverðar spurningar eins og hvort hægt sé að aðgreinagjörðir frá einstaklingum. David segir t.d. að hann telji sig hafa þekkt föður sinnog að hann hafi verið góður maður, þrátt fyrir að hann hafi ekki vitað afbarnakláminu sem hann átti. Leyndarmál úr fortíðinni breyti þar engu um. Því vaknarupp sú spurning hvort við lifum kannski í of svart/hvítum heimi þar sem gjörðirskilgreina einstaklinginn. Gerir það Arnold að algjöru skrímsli að hann var„pedófíll“ eða getur verið að hann hafi einnig átt sínar góðu hliðar? Er gjörð ogpersóna eitt og hið sama?
Þá er Arnold áhugaverð persóna. Hann er svo plagaður af sektarkennd að hann hefurengan áhuga á að reyna að bjarga eigin skinni. Þótt hann segist saklaus í þessummálum er hann sekur um að hafa haft barnaklám undir höndum og að hafa misnotað börnáður á ævinni. Það er nánast aukaatriði hvort þessar ásakanir eru sannar eða ekki,Arnold telur sig eiga hvort sem er refsingu skilið. Elaine orðar þetta vel þegar húnsegir að hann hafi haft „þörf til að játa syndir sínar, þörf til að fara ífangelsi“. Þegar hann heyrir síðan af því að Jesse hafi verið dæmdur í 18 árafangelsisvist fær hann svo mikið samviskubit að hann sviptir sig lífi til að Jessefái að minnsta kosti lífstryggingu hans í staðinn.
Það er einnig áhugavert að þótt Friedman-fjölskyldan hafi verið gyðingar kemur trúinsáralítið við sögu. Við sjáum fjölskylduna aldrei á bæn, aldrei er talað um Guð eðavitnað í Biblíuna ef frá er talið það skipti þegar Jesse segir að það sé ekkiviðeigandi að hann svari fyrir syndir föður síns (hliðstæða við 2M 20:5; 34:7; 3M5:9; 3M 14:18 og fl.). Vísanir í gyðingdóm eru aðeins tvær í myndinni, annars vegarpáskahátíðin, en þar er enginn með kollhúfu, og hins vegar þegar Arnold segist veragyðingarisaeðla.
