Siðferðistefin eru fyrirferðarmikil í þessari mynd eins og jafnan í helfararmyndum. Ofsóknir á hendur Gyðingum, þær niðurlægingar sem þeir mega þola svo og grimmileg morð eru vissulega til staðar hér en ekki í eins ríkum mæli og í flestum þeim myndum sem við köllum helfararmyndir.
Útrýmingarbúðir sjást t.d. aldrei í myndinni. En við sjáum hvar ein af vinkonum Felice er skotin úti á götu er hún leggur á flótta eftir að hafa verið krafin um skilríki. Við sjáum líka nasista ryðjast inn í híbýli Gyðinga og hvernig þeir eru síðan leiddir á brott.
Hið lesbíska samband þeirra Felice og Lilly vekur að sjálfsögðu margar siðferðilegar spurningar, ekki fyrst og fremst vegna þess að þær eru samkynhneigðar heldur vegna þess að Lilly er gift kona, fjögurra barna móðir. En ekki fer á milli mála að ást þetta er einlæg og djúp. Lilly veit í upphafi ekki um sínar lesbískur kenndir eða hefur a.m.k. birgt þær innra með sér. Þær kyssast í fyrsta sinn í framhaldi af því er Lilly hefur komið að manni sínum í ástaratlotum með annarri konu.
Aðeins einu sinni í myndinni er minnst á Guð. Það gerir ein vinkona Felice er hún segir: „Guð skapaði heiminn, Felice, ekki þú.“ Þessi staðhæfing segir nokkuð um Felice. Hún er annáluð fyrir að framkvæma hlutina, kjörkuð kona sem gerir það sem hugur hennar og samviska stendur til. Eitt sinn er hún nánast ávítuð af einum samverkamanni sínum með þeim orðum að hún hafi misst alla tilfinningu fyrir áhættu. „Það er ekki gott, ekki fyrir neitt okkar,“ bætir hann við. Og víst teflir Felice ótrúlega djarft og tekst raunar með því móti að dvelja lengur í Berlín en flestir aðrir Gyðingar.
Sjálf kýs Felice að hafna flóttaleið með félögum sínum í neðanjarðarhreyfingunni í Berlín. Það reynist því ekki um neitt exodus-stef að ræða í hennar tilfelli. Flóttaleið hennar er önnur og djarfari sem raunar endar í öngstræti.
En eins og svo oft í kvikmyndum kemur epli við sögu með augljósri skírskotun til paradísarsögunnar. Strax við fyrstu kynni þerra réttir Felice verðandi ástkonu sinni epli, og stendur eplið augljóslega sem tákn fyrir að hún er að tæla hana (sbr. 1M 3:1-7).
Þegar þær elskast í fysta sinn segir Felice: ‚Þú ert Amiée, ég er Jagúar.‘ Þau nöfn nota þær síðan m.a. í ástarbréfum sem þeim fara á milli.
Þar kemur að Felice trúir ástkonu sinni fyrir helgasta leyndarmáli sínu, þ.e. því að hún sé Gyðingur. Samtal þeirra fer þannig fram:
Felice: „Ég er Gyðingur, Lilly.“
Lilly Wust: „Ertu hvað?“
Felice: „Það versta sem gerðist var þegar móðir mín dó. Eftir það hef ég aldrei fundið til öryggis, fyrr en með þér.“
Lilly Wust: „Hvernig geturðu elskað mig?“
Felice: „Ég hef reynt að gera það ekki.“
Lilly Wust: „Felice ... Ekki yfirgefa mig.“
Faðir Lillyar sér hið furðulega við samband þeirra er hann segir við dóttur sína: „Maðurinn þinn er nasisti og ástkona þín Gyðingur, lesbía!“
Lilly hvetur Felice til að forða sér án hennar, reyna að bjarga lífi sínu en hún vill ekki yfirgefa ástkonu sína sem hún hafði kallað Amiée, sem er einmitt franska orðið yfir vinkonu eða ástkonu.
Athyglisvert er að Lilly skuli nota trúarlegt orðalag þegar hún tilkynnir vinkonum sínum að hún hafi farið fram á skilnað frá manni sínum: „Mér finnst að ég sé endurfædd.“
Felice er að lokum handtekin 21. ágúst 1944. Örvænting Lilly er mikil þegar það gerist og hún hrópar í mikilli angist: „Nei, nei!“ Felice er síðan flutt í Theresienstadt-þrælkunarbúðirnar í Tékkóslóvakíu. Þangað heimsækir Lilly hana og hefur trúlega spillt lífslíkum hennar sem ekki voru góðar fyrir. Hún er enda spurð í myndinni í framhaldi af því: „Veistu hvað þú hefur gert Lilly?“
„Svo lengi sem hún er í Theresienstadt getum við vonað,“ sagði Lill Wust og lengi eftir stríðið hélt hún í þá von að Felice kynni að hafa lifað af.
Eins og jafnan í helfararmyndum kemur vonin við sögu í þessari mynd, því að án vonar er engin framtíð.
En fyrst og fremst er þetta ástarsaga tveggja kvenna við ótrúlegar og vægast sagt grimmilegar aðstæður.
